Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Φοίνιξ


Ο Φοίνιξ ήταν το πρώτο και ασημένιο νόμισμα που κυκλοφόρησε στο κράτος της σύγχρονης Ελλάδας. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1828 υποδιαιρούμενο σε λεπτά, όπου και αποτέλεσε τη βασική νομισματική μονάδα. Καθορίσθηκε από την Δ' Εθνοσυνέλευση (στο Άργος). Το όνομα του προέρχεται από το μυθικό πουλί Φοίνικα και συμβολίζει την αναγέννηση της Ελλάδας, το σύμβολο που αποτελεί και τον θυρεό* της Φιλικής Εταιρείας.
Ήταν βάρους κατά τα σταθμά της εποχής ενός δραμίου* και 3/8 αυτού, ενώ αποτελούνταν από εννέα μέρη καθαρού αργύρου και ένα μέρος χαλκού. Κυκλοφόρησε σε υποδιαιρέσεις του ενός, πέντε, δέκα, και είκοσι λεπτών, ενώ πέντε Φοίνικες αντιστοιχούσαν σε μία Αιγίδα. Ο Φοίνιξ αντικατέστησε το Οθωμανικό kuruş με την ισοτιμία 6:1 (έξι Φοίνικες προς ένα kuruş*).


Μόνο ένας μικρός αριθμός νομισμάτων κατασκευάστηκε ενώ οι περισσότερες συναλλαγές στην Ελλάδα εξακολουθούσαν να πραγματοποιούνται με ξένα νομίσματα. Λόγω της έλλειψης πολύτιμων μετάλλων για την κοπή νομισμάτων, η κυβέρνηση δημιούργησε το 1831 τραπεζογραμμάτια αξίας 5, 10, 50 και φοινίκων χωρίς να έχει τα αντίστοιχα κεφάλαια. Το αποτέλεσμα ήταν να απορριφθεί καθολικά από το κοινό. Το 1832, το νομισματικό σύστημα αναμορφώθηκε και δημιουργήθηκε η δραχμή η οποία και αντικατέστησε το Φοίνικα.


 *θυρεός  : έμβλημα κράτους, δυναστείας ή παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας συνήθ. 
σε σχήμα ασπίδας και με διάφορες παραστάσεις: Bασιλικός .
*Δράμι :Το δράμι είναι μονάδα μέτρησης βάρους που χρησιμοποιούνταν στην Ελλάδα μέχρι το 1959. Ένα δράμι στην Ελλάδα ήταν ισοδύναμο με 3,203 γραμμάρια. 400 δράμια ισοδυναμούσαν με μια οκά.Η λέξη είναι αντιδάνειο και προέρχεται από το αραβικό ντιράμ (ή ντιρχάμ), το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη αρχαία δραχμή.
Το βάρος του δραμιού ήταν διαφορετικό κατά τόπους:
    3,203 γραμμάρια στην Τουρκία, Ελλάδα και Αλβανία.
    3,06 γραμμάρια στην Περσία.
    3,12 γραμμάρια στην Αίγυπτο.
    2,592 στην Αβησσυνία.
    3,052 στην Τριπολίτιδα και
    4,226 στην Αλγερία

Το ευρώ ως νέο νόμισμα προσδιορίσθηκε, σε σχέση με τη δραχμή με το συντελεστή 3,4075 ενώ ο σωστός συντελεστής ήταν ο 1,363 και ενώ δεν έπρεπε να εισέλθει ένα κύριο νόμισμα αλλά δύο κύρια νομίσματα. Εν προκειμένω ο φοίνικας στις 68,15 δραχμές με την υποδιαίρεσή του και το ευρώ στις 681,5 δραχμές. Συγκεκριμένα η σωστή νομισματική κυκλοφορία κερμάτων και χαρτονομισμάτων έχει ως εξής:
        I.            1 λεπτό (ή ένα μέρος ως ονοματοδοσία) στις 1,363 δρχ. ως κέρμα
      II.            μισή δεκάρα στις 6,815 δρχ. ως κέρμα
    III.            1 δεκάρα στις 13,63 δρχ. ως κέρμα
    IV.            2 δεκάρες στις 27,26 δρχ. ως κέρμα
      V.            1 φοίνικας στις 68,15 δρχ. ως χαρτονόμισμα
    VI.            2 φοινίκια στις 136,3 δρχ. ως χαρτονόμισμα και κέρμα
  VII.            5 φοινίκια στις 340,75 δρχ. ως χαρτονόμισμα
VIII.            10 φοινίκια στις 681,5 δρχ. ως χαρτονόμισμα
    IX.            1 ευρώ στις 681,5 δρχ. ως χαρτονόμισμα
      X.            50 φοινίκια στις 3407,5 δρχ. ως χαρτονόμισμα
    XI.            5 ευρώ στις 3407,5 δρχ. ως χαρτονόμισμα
  XII.            10 ευρώ στις 6815 δρχ. ως χαρτονόμισμα
XIII.            200 φοινίκια στις 13630 δρχ. ως χαρτονόμισμα
XIV.            50 ευρώ στις 34075 δρχ. ως χαρτονόμισμα
  XV.            100 ευρώ στις 68150 δρχ. ως χαρτονόμισμα και
250 ευρώ στις 170375 δρχ. ως χαρτονόμισμα.


Πηγές:
http://el.wikipedia.org , http://taxalia.blogspot.com 
περισσότερα:

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Τα παιδιά "διαβάζουν" το δίσκο της Φαιστού από το αναγνωστικό της φαντασίας



Όσα δεν είχαν την ευκαιρία να τον δουν από κοντά, τον άγγιξαν από το γνήσιο αντίγραφό του.... Ο δίσκος κύλησε στα χέρια τους, έκανε στροφές μέσα στη σχολική αίθουσα και λόγχισε τη φαντασία. 
Τα παιδιά μπήκαν σε έναν ρόλο. Γίνανε "αρχαιολόγοι", κομιστές στο φως του πολύτιμου ευρήματος και στη συνέχεια μελετητές του. Στη χώρα της φαντασίας όλα επιτρέπονται.... 

Κόκκινη κλωστή δεμένη και ... φύγαμε! 



   " Είχε βραδιάσει εδώ και ώρα στην όμορφη Φαιστό. Τίποτα δε διέκοπτε τη σιγαλιά της νύχτας. Στο ανάκτορο όλοι είχαν βυθιστεί αποκαμωμένοι σε βαθύ ύπνο. Άλλη μια μέρα είχε περάσει χωρίς να βρέξει. Τι θα απογίνονταν;
   Την ηρεμία της νύχτας διέκοψε το γρήγορο και αποφασιστικό βήμα της μικρής ιέρειας, της Πασιφάης. Ήταν αφοσιωμένη υπηρέτρια της Μεγάλης Θεάς, αυτής που έκανε τη γη να βλαστάνει και έδινε ζωή στα φυτά, στα ζώα και στους ανθρώπους. Αυτής που έφερνε τη βροχή και τον αέρα, το φώς και το σκοτάδι…
   Κατευθυνόταν στο βωμό της που βρισκόταν στο πυκνό δάσος. Σπάνια πήγαιναν εκεί. Προτιμούσαν τη λατρεία στα μεγάλα ανάκτορα. Η Πασιφάη όμως ήταν αποφασισμένη. Στην αγκαλιά της κρατούσε σφιχτά το τάμα της.
   Η πανσέληνος φώτιζε τα βήματά της, τα οποία μπερδευόταν στη μακριά φούστα με τους φραμπαλάδες, που φορούσαν οι ιέρειες. Τίποτα πια δε την πτοούσε. Τελικά έφτασε. Με γρήγορες κινήσεις άναψε τη φωτιά στη βάση του βωμού και ξετύλιξε το τάμα της.
    Ήταν ένας μικρός στρογγυλός πήλινος δίσκος. Τον είχε παραγγείλει κρυφά στους τεχνίτες του παλατιού. Πάνω ζήτησε να του χαράξουν την προσευχή της στη Μεγάλη Μητέρα. Να βρέξει επιτέλους και να σωθούν όλοι, άνθρωποι και ζώα. Γι’ αυτό και στο δίσκο έβλεπες σύμβολα με ανθρώπινες μορφές, ψάρια, πουλιά και έντομα. Όλα τα πλάσματα που περίμεναν τη σωτηρία τους. Ακούμπησε ευλαβικά το δίσκο στο βωμό και έκανε συγκινημένη την δέησή της. Τώρα ανακουφισμένη μπορούσε να γυρίσει στο ανάκτορο ήσυχη."
Καραντέλου Ελένη, Α΄ τάξη 
                                                                                                   



                                                                                                    

Τοπία

Δύο πίνακες διά χειρός Αλεξιάδη Θοδωρή, μαθητή της Α΄γυμνασίου 




Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Ένας χρόνος μετά

Το ραντεβού κλείστηκε για αμέσως μετά τη σχολική γιορτή. Εντευκτήριο; Μα το Σχολείο, φυσικά. Θέμα συνάντησης; «Brain storm». Και η επιχείρηση «καταιγίδα ιδεών» μόλις ξεκινούσε την τροχιά της.
            Ο χώρος της σχολικής αίθουσας διαμορφώθηκε με γρήγορες κινήσεις, σχεδόν ενστικτωδώς, έτσι ώστε να ταιριάξει με τον ψυχολογικό μας χώρο, που ήταν διαμπερής, ευνοϊκός για περάσματα φρέσκων αγέρηδων. Τα θρανία ενώθηκαν σε ένα τετράγωνο στο κέντρο της αίθουσας και οι καρέκλες τοποθετήθηκαν γύρω του έτοιμες για τους «συνέδρους». Στόχος: η δημιουργία ενός ιστολογίου. Ενός ηλεκτρονικού χώρου που θα μπορούσε πολυτροπικά να γίνει πεδίο έκφρασης  για τον καθένα μας...
«Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ξεκινήσουμε με την ονοματοθεσία.».
Τα κομμένα χαρτάκια σε τύπο δελτίου βγήκαν στην επιφάνεια, μοιράστηκαν και οι προτάσεις  κατατέθηκαν σε ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και χιούμορ.
«Ποιοι θα είμαστε;»
«Ποιοι θέλουμε να είμαστε;» ήρθε  η δεύτερη ερώτηση ως απάντηση.
«Θέλουμε  να πεζοπορούμε…, να βγαίνουμε στις γειτονιές της γνώσης και να τις περιδιαβαίνουμε…»
«Θέλουμε να γράφουμε…
Αυτά που μας προβληματίζουν.
Όσα μας αφορούν.
Εκείνα που μας αρέσουν.
Ίσως και κάποιο πεζογράφημα…»
«Θέλουμε να παίζουμε…
Να διασκεδάζουμε.
Να κάνουμε κάτι διαφορετικό»
«Θέλουμε να δώσουμε ζωή στις σκέψεις μας…
Και χρώμα.
Μπορούμε να εκφράσουμε τις σκέψεις ζωγραφίζοντας….»
«Μπορούμε να γράφουμε και για ποδόσφαιρο;;;;»

            Τα ρήματα σε πλήρη ανυποταξία λόγω ενθουσιασμού για το καινούριο και το άγνωστο που θέλαμε να κατακτήσουμε ήρθαν και ένωσαν τις συλλαβές τους.

Μία νεαρή πεζογράφος πήρε το μαρκαδόρο:
Παίζω
Ζω
Γράφω

«Τι λέτε να είμαστε  οι «Παι-ζω-γράφοι»»;

 Η συ(ν)-ζήτηση είχε φέρει το πρώτο αποτέλεσμά της. Το ιστολόγιο μας είχε ήδη όνομα και νονά.  Και στη συνέχεια ιδέες  και στόχοι πήραν σάρκα και οστά φιλοξενούμενοι στον ηλεκτρονικό του χώρο. Οι «Παιζωγράφοι»  στάθηκαν ήδη  για μια σχολική χρονιά δίαυλος επικοινωνίας και συνδετικός κρίκος μαθητών, μαθητριών, εκπαιδευτικών, γονέων, φίλων. Ο τόπος μας, ο Αμυγδαλεώνας, βρήκε κι εκείνος την ηλεκτρονική γωνιά του όταν αναζητήσαμε το παρελθόν μέσα από παλιές φωτογραφίες και αφηγήσεις των μεγαλυτέρων  και  προσπαθήσαμε με το φωτογραφικό φακό να αποτυπώσουμε  τα ίχνη και τον απόηχo του παλιού στο νέο. Δικτυακοί τόποι ενδιαφέροντες προτάθηκαν. Ενδιαφέροντα φωτίστηκαν. Και κάπως έτσι άρχισε να χτίζεται μια σχέση φιλική με έννοιες όπως  «έρευνα», «αναζήτηση», «πηγές» …

            Ένα χρόνο μετά, με τη νέα σχολική χρονιά, επιστρέφουμε και πάλι, με νέους φίλους στην παρέα μας, τα παιδιά της πρώτης τάξης αλλά και με  κάτι ακόμη. Μια νεογέννητη ιδέα μας, το δεύτερο «παιδί» μας : ένα ηλεκτρονικό περιοδικό που θα «εκδίδεται» μηνιαία, στην ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση.
            Η συντακτική μας  ομάδα ήδη εδώ κι ένα μήνα έχει αναλάβει καθήκοντα και τα πρωτόλεια άρθρα μας φιλοξενούνται στο  πρώτο μας τεύχος, το τεύχος Νοεμβρίου.
Γιατί το χασμουρητό είναι μεταδοτικό; Ποιος θησαυρός υπάρχει δίπλα μας και δεν τον γνωρίζουμε; Υπάρχει τράπεζα στην οποία μπορούμε να αποταμιεύσουμε το χρόνο μας; Ποια παγίδα  που «ναρκώνει» τη συνείδησή μας πρέπει να αποφύγουμε; Και πώς μπορούμε εναλλακτικά να αξιοποιήσουμε τον ελεύθερό μας χρόνο εκτός  σπιτιού;
            Όλοι εσείς, οι φίλοι αναγνώστες, είστε προσκεκλημένοι σ’ ένα ταξίδι που ξεκινά Gointhrough  σε μουσικά μονοπάτια. Το ανέκδοτο του μήνα για  καλωσόρισμα και φύγαμε!

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Παιζω-πορώντας από το χθες στο σήμερα ...

Ήταν η φωτογραφία που ξετρύπωσε δειλά από το μπαούλο της γιαγιάς με το κεντημένο σεμεδάκι. Και μετά άλλη μία. Και άλλη…. Άλλες …
          Βγήκαν στο μεϊντάνι οι στιγμές και άρχισαν να σουσουρεύουν... Ασπρόμαυρο το χαρτί έκλεβε από το χρώμα τους να σπείρει τη γύρη του στο σήμερα. Και οι λέξεις της γιαγιάς και του παππού γινήκανε μονοπάτι  ασβεστωμένο σε προσμονή γιορτής.
-«Πες μου γιαγιά, δώσ’ μου πυξίδα να διαβώ…»
-«Μια φορά και έναν καιρό…»


«Με πολλές ταλαιπωρίες και βάσανα το 1919 έφτασαν οι πρώτοι 81 πρόσφυγες από την περιοχή της Νικόπολης και έως το 1924 είχε ολοκληρωθεί η εγκατάσταση των υπόλοιπων κατοίκων... Το 1926 ήρθαν στο χωριό και δυο οικογένειες Σαρακατσαναίων, του Μπόνια και του Τσαρούχα. Η αρχική μορφή του χωριού ήταν εντελώς διαφορετική. Όλο και όλο 14 οικήματα. Το κονάκι, το καπνομάγαζο, κάποια μικρά χάνια και παραπήγματα. Το κονάκι όπως και το καπνομάγαζο ήταν αυτά που φιλοξένησαν τους πρώτους πρόσφυγες.





Αργότερα γκρέμισαν τα χάνια και από τα υλικά έχτισαν τα δικά τους σπίτια.

Τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν γύρω από το καπνομάγαζο ως τον κεντρικό δρόμο.



Σφίγγοντας τα δόντια έβαλαν τα δυνατά τους και τα κατάφεραν να ριζώσουν σε έναν τόπο  με πολλές αντιξοότητες.





Σιγά  σιγά το χωριό άρχισε να παίρνει μορφή. Αποφασίστηκε που θα γίνει η εκκλησία και το σχολείο.

Εκκλησία






Στις αρχές του 1920 ως εκκλησία χρησιμοποιούνταν η καπναποθήκη του χωριού. Με την έλευση όμως και άλλων προσφύγων στα χρόνια που ακολούθησαν η καπναποθήκη χρησιμοποιήθηκε για την φιλοξενία των προσφύγων και ως εκκλησία χρησιμοποιήθηκε ο χώρος που φιλοξενούσε και το σχολείο, δηλαδή το σημερινό ταχυδρομείο.

Τον Απρίλιο του 1925 στην περιοχή υπήρχε αρκετός στρατός και με την βοήθεια του διοικητή τους στήθηκε μεγάλη σκηνή, χωρητικότητας τριακοσίων ατόμων και διαρρυθμίστηκε εσωτερικά ως ναός. Η μητρόπολη έστειλε έναν ιερέα πρόσφυγα και έτσι εκείνη την χρονιά γιορτάστηκε το Πάσχα. Η σκηνή στήθηκε πίσω από το ιερό της παλιάς εκκλησίας. Τον ίδιο μήνα με τη συμβολή του τότε μητροπολίτη Χρυσόστομου ξεκίνησε σχέδιο για την ανέγερση του Ναού. Τον Αύγουστο του 1925 έγινε η τελετή θεμελίωσης του ναού, που θα ήταν αφιερωμένος στο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, στη μνήμη του οποίου είχε ανεγερθεί και άλλη εκκλησία το 1912 στο χωριό Καταχώρ της Νικοπόλεως του Πόντου από τους ίδιους τότε ενορίτες του χωριού. Τα εγκαίνια του ναού  έγιναν 10 Νοεμβρίου 1935 και πρώτο ιερέας θεωρείται ο παπά Παύλος Ιωσηφίδης, ο οποίος ήταν πρόσφυγας από το Κιογνούι και διετέλεσε εφημέριος ως το 1938. Πρώτος ιερέας μετά την κατοχή ήταν ο παπά Παναγιώτης από το Κοκκινόχωμα.









Σχολείο


Με την έλευση και άλλων προσφύγων ο αριθμός των μαθητών αυξήθηκε και το πρόβλημα της στέγασης έγινε μεγαλύτερο. Η τότε σχολική επιτροπή αποφάσισε την ανέγερση του νέου διδακτηρίου. Ο δάσκαλος – Διευθυντής Ηλίας Τσανακτσής εισηγήθηκε στον Επιθεωρητή δημοτικών σχολείων την ανέγερση νέου διδακτηρίου και μάλιστα σε μια εκδρομή που έκανε το σχολείο, κατά την επιστροφή όλοι οι μαθητές φορτώθηκαν από μια πέτρα και την μεγαλύτερη ο δάσκαλος και τις τοποθέτησαν στο οικόπεδο που στεγάζεται το σημερινό σχολείο. Με έρανο συγκεντρώθηκαν χρήματα  με τα οποία ζητήθηκε η ανέγερση 4/θέσιου σχολείου. Καθώς από τον επιθεωρητή θεωρήθηκε ότι τα χρήματα δεν επαρκούσαν επιλέχθηκε η συμβιβαστική λύση του 2/θέσιου. Το 1928 αποφασίστηκε η ανέγερση 4.000 διδακτηρίων σε όλη τη χώρα και μεταξύ αυτών και του σχολείου του Αμυγδαλεώνα. Αποπερατώθηκε το 1933 και ως το 1938 εξακολουθούσε να λειτουργεί ως μονοθέσιο με μόνο δάσκαλο τον αείμνηστο Ηλία Τσανακτσή, ενώ κατά διαστήματα προσλαμβάνονταν βοηθητικοί Κοινοτικοί Δάσκαλοι. Το 1938 το σχολείο προάγεται σε 2/θέσιο, ενώ με την δραστηριότητα του Διευθυντή έγινε η προμήθεια όλων των αναγκαίων εποπτικών μέσων διδασκαλίας.




Έγινε προμήθεια θρανίων...












Περατώθηκε η διαρρύθμιση και  η διακόσμηση.






Ιδρύθηκε και λειτούργησε σχολικός κήπος
υποδειγματικό μελισσοκομείο, μικρό μουσείο και έγιναν οι σχετικές διδασκαλίες γύρω από τον αγροτικό τομέα.











Με τα δεδομένα της εποχής το κτίριο  του σχολείου ήταν πραγματικά επιβλητικό.





Ήταν τότε το μεγαλύτερο κτίριο στον Αμυγδαλεώνα και στην ύπαιθρο του νομού και όλοι μιλούσαν γι’ αυτό με θαυμασμό.

















Στις 28 Οκτωβρίου του 1940 με την κήρυξη του πολέμου το σχολείο παρέμεινε κλειστό σε όλο το
διάστημα της βουλγαρικής κατοχής. Μετά την έλευση των Βουλγάρων η περιουσία του Σχολείου     λεηλατήθηκε και καταστράφηκε. Τα αρχεία, η βιβλιοθήκη και ό,τι σε διάστημα 17 χρόνων είχε δημιουργηθεί και είχε σχέση με το ελληνικό σχολείο έγινε λεία πολέμου.

Το αεροδρόμιο του Αμυγδαλεώνα

Το 1938, κατασκευάστηκε στο τότε μικρό χωριουδάκι του Αμυγδαλεώνα, ένα αεροδρόμιο. Το πρώτο εκείνο αεροδρόμιο ξεκίνησε με έναν λιτό, χωματένιο διάδρομο. Ο κύριος ρόλος του ήταν η χρήση του για την προσγείωση αεροσκαφών. Μάλιστα το 1940-1941, την περίοδο που την ελληνική επικράτεια έπληττε σφοδρός πόλεμος, 2 μοίρες αεροσκαφών επιχείρησαν  απ’ αυτό. Το 1952 εγκαταστάθηκε εκεί Μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας. Εντούτοις, τα πράγματα δεν έμειναν στάσιμα. Το ίδιο έτος, ο παλιός διάδρομος καλύφθηκε από μεταλλικές διαφάνειες, τα λεγόμενα PSP, προκειμένου να μπορούν τα αεροπλάνα να προσγειώνονται ευκολότερα. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο διάδρομος επεκτάθηκε και εκτελέστηκε η ασφαλτόστρωσή του. Επιπλέον, το αεροδρόμιο του Αμυγδαλεώνα  λειτούργησε και ως πολιτικό αεροδρόμιο, στο οποίο στεγαζόταν  και η Ολυμπιακή, ώσπου να μεταφερθεί στο αεροδρόμιο της Χρυσούπολης το 1981. Σήμερα το αεροδρόμιο λειτουργεί κυρίως ως χώρος που γίνεται ρίψη αλεξιπτωτιστών της αεροπορικής μονάδας της Δράμας, ενώ είναι έτοιμο να δράσει σε οποιαδήποτε στιγμή ανάγκης. Στο εσωτερικό του βρίσκονται ορισμένοι οικισμοί που φιλοξενούν οικογένειες στρατιωτικών και κάποιες εγκαταστάσεις όπως ο πύργος ελέγχου και το διοικητήριο. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο χώρο του διοικητηρίου υπάρχει μια πλάκα με χαραγμένα τα ονόματα όλων των διοικητών που υπηρέτησαν εκεί.


Τι άλλο γιαγιά;
Στιγμές….  


Το «Παντοπωλείον» του κ. Μανώλη Λεμονίδη, ένα από τα παντοπωλεία του χωριού
Σήμερα επιμένει ακόμη να προσδίδει άρωμα παλιάς γειτονιάς από την ίδια θέση….






Πλατεία –Κέντρο

Στιγμές από την πλατεία και το κέντρο του χωριού…






Η σύγχρονη πρακτική και αισθητική έχει σφραγίσει δυναμικά τον ίδιο χώρο σήμερα.


Το περίπτερο του χωριού σε άλλες εποχές…

Η επιβολή της  τέταρτης εξουσίας και της πλησμονής της προσφοράς έχει αντικαταστήσει την επιβεβλημένη λιτότητα άλλων εποχών.
Το ηρώο άλλοτε ήταν αυτοσχέδιο και … φερόμενο! Μια πρόχειρη κατασκευή φιλοξενούσε χειροποίητα στεφάνια με πευκοβελόνες και  λειτουργούσε ως φόντο για τις απαγγελίες ποιημάτων και τις επίσημες τελετές.








Το σημερινό ηρώο σε περίοπτη θέση στο κέντρο μιας κατάφυτης πλατείας. Σημείο αναφοράς του σύγχρονου Αμυγδαλεώνα.


Το καφενείον «Νικόπολις». Ουζάκι μερακλίδικο να ξεπορτίσει η κουβέντα….

Στον ίδιο χώρο σήμερα με φραπεδιά  και ελληνικό χαρμάνι συναντιούνται ακόμη οι γενιές…


Ανάμεσα σε χωρατά και σοβαρά μαντάτα  το κλικ του φωτογράφου….


Το ίδιο σημείο σήμερα ελάχιστα βοηθάει το κουβάρι της μνήμης να ξετυλιχθεί.
Το παλιό κουρείο.
Κόντρα ξύρισμα και κούρεμα, καυτή πετσέτα, καλά ακονισμένη η φαλτσέτα.

Σήμερα, απέναντι το ένα από το άλλο, το παλιό εγκαταλελειμμένο  και το σύγχρονο κουρείο σε μια συνύπαρξη συμβολική.




Σήμερα γάμος γίνεται…Η νύφη έτοιμη για την εκκλησιά.


Σε μια προσπάθεια αναπαράστασης της ανθρώπινης παρουσίας  στα οικιστικά ίχνη  του χθες…





Ο κεντρικός δρόμος παλιά σε ελεύθερη χρήση για βόλτες και περαντζάδα. Ο Λούστρος πάντα εκεί για τους λάτρεις της κομψότητας και της λεπτομέρειας.





Ο κεντρικός δρόμος παλιά σε ελεύθερη χρήση για βόλτες και περαντζάδα. Ο Λούστρος πάντα εκεί για τους λάτρεις της κομψότητας και της λεπτομέρειας.



Το βενζινάδικο στη διασταύρωση προς Ζυγός.
Το αυτοκίνητο αγαπητό  μέσο για εκδρομές και μετακινήσεις.

Το αυτοκίνητο μεσούντος του 2012 αντιμέτωπο με την προοπτική να παροπλιστεί στις αναγκαίες μετακινήσεις…
Τρυφερό στιγμιότυπο με τα δίδυμα μωράκια όταν το χωριό δεν είχε ακόμη επεκταθεί οικιστικά.
Το ίδιο σημείο σήμερα με την ξερολιθιά αδιάψευστο μάρτυρα του παρελθόντος


Μία από τις φωτογραφίες της Δόξας Αμυγδαλεώνα

2012
Η αύρα του χθες συνωστίζεται σε ασφυκτικές κλεισούρες του σήμερα. Επίμονη όμως και πεισματάρα στέλνει το ηχόχρωμά της στα αυτιά εκείνων που αγαπούν σκοπούς αυθεντικούς … Ίσως τελικά αυτό που αρνείται να αλλάξει είναι τα «τοπία» των ανθρώπων :
 το χαμόγελο, το παιχνίδι, η μάθηση, η δημιουργία, το νοικοκύρεμα, οι γιορτές, οι βόλτες και οι συναναστροφές…, η αγάπη για τη γενέθλια γη…

Σκυταλοδρόμοι αρχέγονοι, οικοδόμοι της συνέχειας….

 

 











 

Τη σκυτάλη κράτησαν οι μαθητές του Γυμνασίου Αμυγδαλεώνα:
Εμμανουηλίδης Αντώνης
Ζαππίδου Άλκηστις
Στεφανίδου  Ιουλία
Κεϊσίδης Παναγιώτης
Λαφτσής Λάζαρος
Λαφτσή Κατερίνα
Λέμα Γεωργία
Λιολιοσίδου Χριστίνα
Μιχαηλίδης Παναγιώτης
Μπύρος Τάσος
Παναγιωτίδης Σάββας
Παρασκευαΐδης Βαγγέλης 
Σοροπιάν Πρόδρομος
Σπηλιωτοπούλου Χριστίνα
Τσοχαταρίδου Κορίνα
Υψηλοπούλου Δέσποινα
Υψηλόπουλος Νίκος

και από το   Β2 τμήμα:
Ζουρνατζής Χρήστος, Κεσικιάδης Κώστας, Κεσικιάδου Ελένη, Μαξούρη Βασιλική, Μπατμανίδης Χρήστος, Παπαθανασίου Χριστόφορος, Πασχαλίδου Μαρία, Σάρρος Διονύσης, Σινάνι Χασάν, Χαμαλίδου Χάιδω, Χατζηπαζαρλής Κωνσταντίνος

Υποστήριξη:
Καραβίτη Βασιλική, Ξανθόπουλος Νίκος, Πλασάτης Δημήτρης, Τζιβένης Χρήστος, Φανερωμένου Ευδοκία.




Ευχαριστούμε θερμά  τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αμυγδαλεώνα που στάθηκε οδηγός, καθώς και για την ενθάρρυνση και την αμέριστη συμπαράστασή του.