Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

Οι θαλασσοξύστες

Οι θαλασσοξύστες

Τα κτήρια του μέλλοντος μπορεί να βρίσκονται στους ωκεανούς. Αρκεί ένας όροφος για χωράφια εκτροφές και ενεργειακές εγκαταστάσεις.
Ο Σαρλί Αντρέ Μπιν Σαρκούμ, ένας Μαλαίσιος αρχιτέκτονας, τον σχεδίασε στα αλήθεια: γεννήθηκε έτσι το project hO2+ (γράφεται έτσι, όπως ο χημικός τύπος του νερού άλλα ανακατεμένος), ένα <<υποβρύχιο>> κτίριο που σέβεται το περιβάλλον.

Το hO2+ έχει σχεδιαστεί για να διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος της δομής του κάτω από την επιφάνεια του νερού. Με ύψος όσο το Empire State Building (περίπου 380μ.), θα διατηρείται σε μια σταθερή κατακόρυφη θέση χάρη σε δεξαμενές με έρμα και μεγάλα <<πλοκάμια>> που θα κινούνται για να αξιοποιούν την κινητική ενέργεια των θαλάσσιων ρευμάτων. Περαιτέρω ενέργεια θα αποκτάται από ηλιακά πάνελ και ανεμογεννήτριες, που θα είναι τοποθετημένα στο υπερθαλάσσιο κομμάτι του κτηρίου, και από τις βιομάζες, τα υπολείμματα φυτικής ή ζωικής προέλευσης που μεταμορφώνονται σε βιοκαύσιμα.

Το νερό της βροχής, που θα συγκεντρώνεται σε ειδικές δεξαμενές, θα διανέμεται στη συνέχεια σε ολόκληρο το κτίριο, μέσω ενός συστήματος σωληνώσεων που αξιοποιούν την δύναμη της βαρύτητας.
Στον ουρανοξύστη αυτόν θα υπάρχουν σπίτια για τους ανθρώπους, χώροι εργασίας και διασκέδασης και επιστημονικά εργαστήρια.

Μετά τιμής ο Αλέξανδρος Ξενίδης της συγγραφικής ομάδας του σχολείου του Αμυγδαλεώνα.

Τριάντα χρόνια Παιανία!

Ήταν 16 Δεκεμβρίου 1981 όταν ο Βαρδής Βαρδινογιάννης μαζί με τον τότε υφυπουργό Προεδρίας, Γιώργο Κατσιφάρα, έκοβαν την κορδέλα στο αθλητικό κέντρο της Παιανίας και άνοιγαν μια νέα εποχή για τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η νεοσύστατη, όπως όλες της εποχής άλλωστε, ΠΑΕ, είχε κάνει ένα πρωτοποριακό βήμα που χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να το… πλησιάσουν οι υπόλοιπες.
Την πρώτη εκείνη μέρα, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ως πρόεδρος της «πράσινης» ΠΑΕ είχε αναλάβει τη ξενάγηση των εκπροσώπων του Τύπου και όλων όσων βρέθηκαν στην Παιανία, σε όλους τους χώρους που για την εποχή ήταν ιδιαίτερα σύγχρονοι. Αξίζει να σημειωθεί πως έκτοτε, το συγκεκριμένο αθλητικό κέντρο έγινε το δεύτερο σπίτι του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού και πως η ομάδα ακόμα και σήμερα χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες του.

OΙ ΚΥΡΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ KΕΝΤΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ:
• H άνετη και σε επιστημονικά πρότυπα προετοιμασία της επαγγελματικής ομάδας ποδοσφαίρου.
• H λειτουργία της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου.
Oι ανέσεις και το περιβάλλον του Αθλητικού Κέντρου είναι υψηλού επιπέδου.
Κάθε χρόνο οι καλύτερες Ευρωπαϊκές Ομάδες επισκέπτονται το Αθλητικό Κέντρο και πολλές από αυτές έχουν πραγματοποιήσει την προετοιμασία τους εκεί.
EΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ:
• Ξενοδοχείο με 27 δίκλινα δωμάτια, χώροι εστίασης, bar, TV room, εσωτερική θερμαινόμενη πισίνα αποκατάστασης, σάουνα, αίθουσα ψυχαγωγίας και ανάπαυσης, αποθηκευτικοί χώροι και αίθουσα συνεδρίων.
• Tρία φωτιζόμενα γήπεδα ποδοσφαίρου με φυσικό χλοοτάπητα.
• Τρία φωτιζόμενα γήπεδα με τεχνητό τάπητα για ειδική προετοιμασία.
• Πλήρως εξοπλισμένο γυμναστήριο, ιατρεία, αίθουσες φυσιοθεραπείας αποδυτήρια για την επαγγελματική ομάδα και την Aκαδημία.
• Γραφεία
Μπόνιας Αναστάσιος

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011

Εν λευκώ...

 Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων. Κάνει τόσο κρύο και τα λεφτά από τα κάλαντα τελειώνουν ήδη, όπως και το φαγητό. Κάνει τόσο κρύο. Ευτυχώς δε φυσάει, αλλά το χιόνι έχει φτάσει στο μισό μέτρο. Δε λίγο θα καλύψει το παγκάκι που κοιμάμαι και εγώ είμαι με ένα μπουφάν και μια λεπτή μπλούζα που φορούσα, όταν το έσκασα από το σπίτι.
                             Τότε νόμιζα πως θα ζούσα καλύτερα ως άστεγη. Τώρα διαπιστώνω πως ήτανκαλύτερα στο σπίτι με πατέρα μέθυσο και μάνα αδιάφορη. Τουλάχιστον είχα λίγο φαγητό, ένα κρεβάτι και ζέστη από την ξυλόσομπα.
                           Και τι δε θα ‘δινα για ένα πάπλωμα ή έστω πιο ζεστά ρούχα. Τα πόδια μου έχουν μουδιάσει έτσι όπως έχουν παγώσει από ώρα.  Τα χέρια μου δε τα νιώθω από τον αγκώνα και κάτω, σιγά σιγά δε θα τα νιώθω καθόλου. Μακάρι να κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω όλο αυτό να είναι απλά ένα άσχημο όνειρο.
                         Ξέρω όμως πως όσες φορές και να το ευχηθώ δεν πρόκειται να συμβεί, η ζωή δεν είναι έτσι. Στη ζωή κάνει επιλογές που σε οδηγούν σε κάποια μονοπάτια. Αν όμως κάνεις λάθος επιλογές, μπορείς να τις διορθώσεις πάντοτε;
                     Και εμένα μια λάθος επιλογή στη ζωή μου μού φέρνει το θάνατο. Ένας λυγμός ξεφεύγει από τα τρεμάμενα χείλη μου. Αυτό ήταν, λοιπόν, θα πεθάνω. Πριν καλά καλά πατήσω τα δεκαπέντε, θα τελειώσει και η ζωή μου. Πριν καλά καλά αρχίσω να ζω, θα πεθάνω λόγω απερισκεψίας, αθωότητας, άγνοιας και επιπολαιότητας. Αν με έβλεπαν έτσι όπως έχω καταντήσει οι γονείς μου, σίγουρα θα γελούσαν, θα μου υπενθύμιζαν πόσο άχρηστη και αποτυχημένη είμαι.
                 «ΟΧΙ», ακούω τον εαυτό μου να φωνάζει. Όχι, δε θα τους δώσω αυτήν την ευχαρίστηση. Αν και τα βλέφαρά μου βαραίνουν και το μυαλό  μου θολώνει από την ταλαιπωρία, την ασιτία και το κρύο, ξέρω ότι δεν πρέπει να κοιμηθώ. Πρέπει να σηκωθώ. Πρέπει να σηκωθώ, να ζητήσω άσυλο από την εκκλησία, δεν είναι μακριά, ακούω τους ψαλμούς… ή μήπως είναι οι άγγελοι που ψέλνουν για να με προϋπαντήσουν στον παράδεισο;
                 Προσπαθώ να κουνηθώ, να σηκωθώ όρθια, αλλά τα μέλη μου είναι τόσο βαριά…Τα καταφέρνω μετά από αρκετή ώρα, σηκώνομαι και με μεγάλη προσπάθεια περπατώ λίγα μέτρα πιο πέρα από το παγκάκι που μου στάθηκε καταφύγιο. Έπεσα αρκετές φορές.
                Ένα τετράγωνο μόλις πιο πέρα συνειδητοποιώ ότι δεν αντέχω άλλο. Είμαι παγωμένη, βρεγμένη. Το σώμα μου πονάει από την κούραση και το κρύο. Ξέρω ότι η εκκλησία για την κατάστασή μου είναι πολύ μακριά. Αποκλείεται να αντέξω να περπατήσω ως  εκεί, τέσσερα τετράγωνα πιο εκεί. Αλλά πρέπει να προσπαθήσω.
               Συνεχίζω να περπατώ με τις ελάχιστες δυνάμεις που μου έχουν απομείνει. Μετά από τέσσερα βήματα νιώθω πως τα πόδια μου είναι φτιαγμένα από μολύβι.. Δεν μπορούν να συνεχίσουν να με στηρίζουν. Πέφτω. Πέφτω μπρούμυτα πάνω στο χιόνι. Το πρόσωπό μου χωμένο σε λευκούς κρυστάλλους, οι πνεύμονές μου καίγονται…Θέλω αέρα, θέλω οξυγόνο. Το κεφάλι μου βουίζει  από την έλλειψη αέρα, από το κρύο, από την εξάντληση, από την πείνα. Πρέπει όμως να σηκωθώ. Να προσπαθήσω κι άλλο. Ίδια με  λαβωμένο χελιδόνι που έχασε το δρόμο για το νότο κουτσαίνω μα  μορφώνω το κορμί μου σε γωνία…Όλα θολά. Τα μάτια καίνε. Μα στο βάθος διακρίνω μια σκιά, μοιάζει με αντρική φιγούρα  που πλησιάζει. Σηκώνω το χέρι μου. Προσπαθώ να της φωνάξω… Μόνο ένα μούγκρισμα βγαίνει από τα παγωμένη χείλη μου. Το κεφάλι μου πέφτει πάλι στην παγωνιά του χιονιού. Ασφυκτιώ. Θέλω ανάσα…
              Σαν αναλαμπή έρχεται  η διαδρομή μου ως εδώ. Η πρώτη μου επιλογή, όχι, δεν ήταν να το σκάσω. Στην Πρόνοια με οδήγησαν ενστικτωδώς τα πρώτα βήματά μου. Μα ήθελαν πολύ καιρό για να με πάρουν από εκεί. Έπρεπε λέει, να στείλουν χαρτιά, αυτά να υπογραφούν, να ξανασταλούν, άλλες υπογραφές, μετά εξετάσεις για την επιβεβαίωση του χρόνιου ξυλοδαρμού και όλα αυτά θα κόστιζαν σε χρόνο 2 μήνες.. Δύο ολόκληρους μήνες κατά τους οποίους μπορεί  και να με είχαν σκοτώσει στο τέλος από το πολύ ξύλο με το οποίο τάιζαν αδηφάγα τη βιαιότητα τους.
            Με λένε Ολένα Ιβάνοβα και πεθαίνω εξαιτίας της γραφειοκρατίας και της αργοπορίας της. Πεθαίνω γιατί άνθρωποι ανεύθυνοι και ανίκανοι γίνονται γονείς. Πεθαίνω σε ένα χωριουδάκι λίγες ώρες έξω από την Αγία Πετρούπολη, γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να επιλέξουν γονείς. Γιατί τα παιδιά είναι αδύναμα. Γιατί οι ενήλικες ξέχασαν τη σοφία που προέρχεται από την αγνότητα και αθωότητα της ψυχής και που κάποτε τη γνώρισαν. Εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν όπως πεθαίνω εγώ. Γιατί απλά οι άνθρωποι ξεχνούν πως και αυτοί ήταν κάποτε παιδιά. Διότι κάπου στο ταξίδι της ενηλικίωσης διαφθείρουν τις ψυχές τους διάφορα υλικά και μη πράγματα. Και τότε ντύνονται την πανοπλία τους. Πεθαίνω γιατί απλώς δε νοιάζονται.
                     Ακούγονται φωνές από κάπου μακριά… Μπορεί και να είναι απλώς δίπλα. Νιώθω κάτι να με πιέζει στο στήθος με δύναμη. Τα μάτια μου μισανοίγουν. Κόκκινο, κόκκινο και μπλε παντού. Και μετά το απόλυτο σκοτάδι.

Δημητρακοπούλου Ιωάννα

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Πελίτι


Πελίτι σημαίνει βελανιδιά στα ποντιακά, ενώ το σήμα του δικτύου προέρχεται από έναν ινδιάνικο μύθο, όπου άνδρες και γυναίκες είναι πιασμένοι χέρι χέρι σε έναν κύκλο, γύρω από μια βελανιδιά. Η ιστορία του Πελίτι αποδεικνύει πως ένας σπόρος μπορεί να φέρει καρπούς και μας θυμίζει πως μπορούμε να ζήσουμε υιοθετώντας ένα λιτό και απέριττο τρόπο ζωής, μιας  και όσοι συμμετέχουν δεν καταναλώνουν  και δεν στηρίζουν τα προϊόντα που καταστρέφουν το περιβάλλον.

  Όλα ξεκίνησαν από το ζωηρό ενδιαφέρον ενός ανθρώπου, για το θυμάρι, την μαντζουράνα και άλλα φυτά που καλλιεργούνται χωρίς φυτοφάρμακα και χημικά λιπάσματα. Ο ένας σπόρος έφερε τον άλλο και έτσι δημιουργήθηκε η εναλλακτική κοινότητα Πελίτι που μετρά 16 χρόνια ζωής.
Η δράση της ξεκίνησε  το 1995. Εδρεύει στη Δράμα, όπου το 2009 απόκτησε και τη δική του γη, μια έκταση 6 στρεμμάτων στο Μεσοχώρι Παρανεστίου.
Πρόκειται για μια μη κυβερνητική, μη κερδοσκοπική οργάνωση στην οποία καλλιεργητές και γεωργοί από κάθε γωνία της Ελλάδας από τον Έβρο έως την Κρήτη που ανταλλάσσουν σπόρους, τεχνογνωσία και εμπειρία.

Βασικοί στόχοι του Πελίτι είναι η συλλογή, διατήρηση και διάδοση ντόπιων ποικιλιών σπόρων, καθώς και η δημιουργία μιας εναλλακτικής κοινότητας μέσα από την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος.

 Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα:

Από την εκπομπή «Αληθινά Σενάρια» της κρατικής τηλεόρασης:

Τούλα Σαββίδου

Δεκέμβρης



Ο Δεκέμβρης ή Χριστενιάρτς είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους και ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα, αφού ο Δεκέμβρης ήταν α 10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Ημερολόγιο. Με την άφιξη του Δεκεμβρίου το κρύο αρχίζει να είναι αρκετά τσουχτερό ανακοινώνοντάς μας έτσι τον ερχομό του Χειμώνα και την επέλαση του χιονιού. Γι' αυτό, άλλωστε ο Δεκέμβριος λέγεται και «Άσπρος μήνας», «Ασπρομηνάς» αλλά και «χιονιάς».


Γιορτές: 4 Δεκεμβρίου Αγία Βαρβάρα
            5 Δεκεμβρίου Άγιος Σάββας
            6 Δεκεμβρίου Άγιος Νίκος
            9 Δεκεμβρίου Αγία Άννα
           12 Δεκεμβρίου Άγιος Σπυρίδωνας
           17 Δεκεμβρίου Άγιος Διόνυσος
           25 Δεκεμβρίου Άγιος Βασίλειος - Γιορτάζουν ο Χρήστος και η Χριστίνα 

Τούλα Σαββίδου

Θάσος

Το νησί της Θάσου βρίσκεται στο Βόρειο Αιγαίο. Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο Λιμένας.



    Η Θάσος κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια. Την εποχή εκείνη κατοικήθηκε από τους Θράκες. Το όνομά του το πήρε σύμφωνα με τον Ηρόδοτο από τον Θάσο, γιο του βασιλιά Αγήνορα. Επίσης σύμφωνα με τη μυθολογία ο Θάσος έφτασε εκεί ψάχνοντας για την Ευρώπη που την είχε κλέψει ο Δίας. Αργότερα κατοικήθηκε από τους Φοίνικες που εκμεταλλεύτηκαν τα ορυχεία χρυσού, του σιδήρου και την ξυλεία της. Λόγω της πλούσια ιστορίας της, η Θάσος έχει σπουδαία αρχαιολογικά αξιοθέατα. Το αρχαιολογικό μουσείο που βρίσκεται στην πρωτεύουσα του νησιού, πολύ πρόσφατα ανακαινισμένο και με μια νεωτεριστική αισθητική  παρουσίας σης των ευρημάτων  είναι ανοιχτό για κάθε ενδιαφερόμενο. Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να γνωρίσει το αρχαίο θέατρο και την αρχαία αγορά.

  Σήμερα η ξυλεία αποτελεί ένα από τα κύρια
εισοδήματα των Θασιτών καθώς και το μάρμαρο, ο τουρισμός, το λάδι, το μέλι. Ελιές, πεύκα, πλατανιές,
έλατα, κρανιές και άλλα δέντρα καλύπτουν τους κάμπους ενώ σε όλη του την έκταση το νησί  περιτρέχεται από καταγάλανες και πεντακάθαρες ακτές, όπως η Χρυσή Αμμουδιά, η Χρυσή Ακτή, η Αλυκή πλάι στα αρχαία αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. Τα όμορφα κεφαλοχώρια, οι πολλές παραδοσιακές ταβέρνες και οι καλοσυνάτοι κάτοικοι αποτελούν ένα ακόμη κίνητρο για τον επισκέπτη που αναζητά να συνδυάσει ψυχαγωγία με διασκέδαση.Άλλωστε το νησί προσφέρεται για πεζοπορία, ορειβασία, ψάρεμα, ακόμη και παρατήρηση πουλιών.

      Ένα νησί που αξίζει επομένως, να προγραμματίσετε μια ολοήμερη αν όχι ολιγοήμερη απόδραση.


Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: http://www.kavalanet.gr/town/ekdromes_thasos.shtml

Τούλα Σαββίδου